Ankiety

Analiza ankiet od Grup Roboczych

W trakcie badania pracy grup roboczych otrzymaliśmy/łyśmy 258 ankiety. W zestawieniu ujętych zostało 228 ankiet, 25 ankiet odrzucono ze względu na dużą ilość pytań nieuzupełnionych, 5 ankiet było pustych.

Najwięcej ankiet zostało wypełnionych przez pracowników/czki ośrodków pomocy społecznej (118). Wśród innych instytucji wskazano: straż miejską (1 raz), poradnię psychologiczno – pedagogiczną (1 raz) oraz sąd rejonowy (8 razy) z funkcją kuratora sądowego, społecznego lub zawodowego oraz (1 raz) organizację pozarządową.

Ponad pięcioletnie doświadczenie zawodowe deklaruje 77% ankietowanych. Liczba osób początkujących w danym zawodzie – ze stażem pracy do 2 lat – jest niewielka i stanowi zaledwie 9% respondentów.

Ankietowanych zapytano także o staż pracy w grupach roboczych. 28% respondentów/tek pracuje w nich od początku funkcjonowania, tzn. od reformy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy. Największy odsetek – 46% deklaruje staż pracy w grupach roboczych powyżej 12 miesięcy.

188 osób spośród 228 ankietowanych(43%) zostało oddelegowanych przez przełożonego do pracy w grupie roboczej. Jako inne motywy wskazano: „obligatoryjne obowiązki służbowe” wchodzące w zakres obowiązków dzielnicowego. 39% osób wchodzących w skład grup roboczych pracuje w nich bo musi – zostało oddelegowanych, a zaledwie 18% stanowią osoby kierujące się potrzebą samorealizacji, afiliacji lub potrzebami poznawczymi.

Z ankiet wynika, że najwięcej ankietowanych (59%) dostrzega zarówno pozytywne jak i negatywne aspekty wynikające z działalności w grupie roboczej.

Respondenci wskazali także na specyficzne trudności , charakterystyczne dla poszczególnych gmin. Były to:

  1. Trudna współpraca z innymi instytucjami
  2. Trudności lokalowe – nie sprecyzowano na czym one polegają, ale można przypuszczać, że GR nie ma stałej sali w której obraduje , a terminy i godziny spotkań są uzależnione od dostępności sali
  3. Brak realizacji podjętych ustaleń
  4. Brak stałej osoby w postaci tego samego policjanta/tki w spotkaniach GR z uwagi na różne godziny pracy

Stereotypowe myślenie na temat przemocy stanowi istotny problem, szczególnie gdy prezentują je osoby niosące pomoc osobom doświadczającym przemocy. Spośród ankietowanych członków/kiń grup roboczych 18% uważa, że osoby doświadczające przemocy w rodzinie akceptują przemoc. Jeszcze więcej ankietowanych (24%) sądzi, że przyczyną przemocy w rodzinie jest alkohol. W przypadku przemocy seksualnej 7% respondentów/tek ma problem w dokonaniu oceny czy gwałt w małżeństwie istnieje czy nie. W tym miejscu warto postawić pytanie : „CZY TAKIE OSOBY MOGĄ I CZY CHCĄ SKUTECZNIE POMAGAĆ?

Zaledwie 42% ankietowanych ukończyło kursy z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Powody dla których ankietowani uczestniczyli bądź nie w omawianym szkoleniu uszeregowano od tych wskazywanych najczęściej.

Tak, ukończyłem/łam kurs ponieważ:

  1. Zostałem oddelegowany przez przełożonego/ pracodawca mi je zapewnił,
  2. Wymagają tego zobowiązania zawodowe/ uzasadnia to specyfika wykonywanego zawodu/ jest to konieczny warunek zajmowanego stanowiska,
  3. Chciałem poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności,
  4. Jestem członkiem/kinią MKRPA / ZI
  5. Uznałem/łam ,że moja wiedza jest niewystarczająca,
  6. Była taka możliwość/ było takie organizowane,
  7. Chcę być efektywna/y w pracy,
  8. Wymagał tego ode mnie przełożony/a.

Nie, nie ukończyłem ponieważ:

  1. Nie zostałem/łam oddelegowany przez pracodawcę do uczestnictwa w takim szkoleniu/ nie otrzymałem propozycji uczestnictwa w takim szkoleniu ze strony pracodawcy,
  2. Nie posiadam wystarczających środków finansowych na ten cel,
  3. Nie było to przedmiotem obowiązków służbowych,
  4. Nie spotkałem/łam takich ofert,
  5. Mam trudności w znalezieniu oferty w odpowiednim terminie i odległości od miejsca zamieszkania,
  6. Mam zbyt krótki staż pracy – dopiero rozpoczęłam/łem prace w tej jednostce,
  7. Nie otrzymałem/łam zgody od pracodawcy,
  8. Nie zakwalifikowałam/łem się na szkolenie – brak miejsc,
  9. Specjalizuje się w innej dziedzinie działalności,
  10. Jestem w wieku emerytalnym.

Ostania odpowiedź może świadczyć o dyskryminacji ze względu na wiek[1]. Co też jest niepokojące. Zastanawiamy się czy nie przesłać informacji, o tym zjawisku dyskryminacji i poinformowaniu o tym również) też naszą Wojewódzką Pełnomocniczkę ds. Przemocy o tym zjawisku.

95% ankietowanych informuje osoby doświadczające przemocy o treści zawartej w planie pomocy. Zaledwie w 5% spraw poinformowanie osoby doświadczającej przemocy o treści planu pomocy jest uzależnione od pewnych czynników. W uzasadnieniu wskazano na dobro osoby informowanej.

W ponad połowie przypadków treść planu pomocy zostaje przedstawiona osobie doświadczającej przemocy na spotkaniu grupy roboczej. Wśród innych sposobów wskazano na przekazanie informacji przez dzielnicowego lub członka/kinię Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

4% członków/członkiń grup roboczych nie wie, czy osoby małoletnie są uwzględniane podczas opracowywania planu pomocy.

85% respondentów/tek w sytuacji gdy zjawisko przemocy w rodzinie w sposób pośredni lub bezpośredni dotyczy dziecka/ osoby małoletniej obejmuje je planem pomocy. Zakres oraz specyfika uzależnione są od wyników diagnozy sytuacji w rodzinie oraz konsultacji z rodzicem nie stosującym przemocy bądź opiekunem prawnym. Jak podkreślają ankietowani/ne mogą to być:

  1. Włączenie do pracy GR pedagoga szkolnego lub wychowawcy klasy – zapewnienie opieki psychologiczno – pedagogicznej,
  2. Pomoc terapeutyczna,
  3. Zapewnienie wyżywienia w szkole, pomocy rzeczowej: odzieży, obuwia,
  4. Organizacja czasu wolnego, wyjazdów wakacyjnych, zimowisk.
  5. Kontakt z kuratorem,
  6. Poinformowanie sądu rodzinnego o przemocy w rodzinie,
  7. Wsparcie asystenta rodzinnego,
  8. Przekazywanie informacji specjaliście ds. nieletnich
  9. Zapewnienie bezpieczeństwa/schronienia np. izba dziecka, placówkach opiekuńczo –wychowawczych,
  10. Zapobieżenie demoralizacji

Ostatnie stwierdzenie nie zostało rozwinięte..Najwięcej osób ankietowanych(66%) wskazało, że praktykuje ewaluację planu pomocy po okresie 3 miesięcy od jego wdrożenia. Jedynie 11% respondentów monitoruje realizację planu przez cały czas trwania procedur niebieskiej karty.Interesującym wydaje się fakt, że odpowiedzi uzyskane z poszczególnych gmin różnią się znacząco od siebie. Świadczy to albo o nieszczerości udzielanych odpowiedzi, albo o różnicach w pracy poszczególnych grup roboczych w ramach jednej gminy.

14% respondentów/tek nie ocenia skuteczności opracowanego planu pomocy. Jednocześnie ci sami/same respondenci/tki stwierdzają, że nieskuteczność planu pomocy obliguje grupę roboczą do jego modyfikacji. Pytanie zasadnicze brzmi : czy wprowadzenie poprawek do planu pomocy jest możliwe bez dokonania jego ewaluacji.

Druga kwestia 2% respondentów/tek ocenia skuteczność planu pomocy lecz w przypadku jego nieskuteczności nie poczuwa się do wprowadzenia w nim jakichkolwiek zmian

Zaledwie 32% członków/członkiń grup roboczych informuje osoby doświadczające przemocy o zamknięciu NK na spotkaniu GR. Wynika to z niskiej frekwencji obecności zainteresowanych. Wśród innych sposobów wskazano: ustne przekazanie informacji przez dzielnicowego/wą.

[1] Przy tej odpowiedzi warto się zastanowić czy udzielający odpowiedzi wiedzą, że jest to jedna z form dyskryminacji zwana ageizmem. Więcej informacji na temat zjawiska ageizmu na stronie http://rownosc.info/rownosc.php/dictionary/item/id/394.

Ankieta dla członków-kiń Grup Roboczych

Ankiety do Przewodniczącego/cej Zespołu Interdyscyplinarnego
W 2012 roku do ZI w monitorowanych gminach wpłynęło 927 NK, z czego procedurę zainicjowano na podstawie 92,2% . Pozostałe NK tj. 7,8% zostały wypełnione bezzasadnie. W 2013 roku zauważamy (zauważyłyśmy) wzrost liczby NK (średnio o 4 karty na miesiąc) wpływających do ZI. Analiza wskazuje także na spadek zasadności wszczynania procedury. W 2012 roku wynosił on 92,38% natomiast w pierwszym półroczu 2013 – 91,5%. Analiza danych pozwoliła na określenie, że najwięcej bo aż 91,4 % NK w 2012r założonych zostało przez przedstawicieli/lki Policji. 6,9% wszystkich NK to efekt pracy Pracowników/czek socjalnych. Najmniej, bo 0,8% procedur NK zostało zainicjowanych przez Ośrodki Interwencji Kryzysowej.
Jeżeli chodzi o częstotliwość spotkań, z uzyskanych na podstawie ankiet informacji można jasno powiedzieć, że w roku 2012 ZI realizowały minimum ustawowe, czyli spotykały się raz na trzy miesiące. Wzrost częstotliwości spotkań ZI zauważalny jest w roku 2013. Wśród głównych przyczyn rozpoczynania procedury NK znajduje się przemoc fizyczna oraz przemoc psychiczna. Jak podkreślają ankietowani w większości przypadków przemocy fizycznej towarzyszy przemoc psychiczna. Wśród innych powodów wszczęcia procedury NK wskazano zabór mienia oraz groźby karalne towarzyszące podziałom majątkowym. Wśród najczęstszych przyczyn zamknięcia procedury NK wymieniono zrealizowanie planu pomocy i w jego następstwie ustanie przemocy ( 53,7%). Za częstą przyczynę zamykania procedury NK wskazano także bezzasadność jej wszczęcia (14,6%). Postępowanie karne w roku 2012 zostało wszczęte jedynie na podstawie 12% spośród zainicjowanych procedur NK (we wszystkich 103 z 855 zainicjowanych NK przypadkach miało to miejsce na podstawie art. 207 k.k.). W pierwszym kwartale 2013r. z 527 procedur zainicjowanych 64 skutkowały wszczęciem postępowania karnego (tj.12,1%) – art. 207 KK oraz art. 12 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.
Ważnym dla organizacji pozarządowych zajmujących się tematyką przeciwdziałania przemocy w rodzinie jest możliwość brania udziału w spotkaniach ZI, na co pozwala ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Z analizy ankiet wynika, ze jedynie 40 % ZI współpracuje z organizacjami pozarządowymi, co może wynikać także z faktu, że na terenie gmin nie funkcjonują organizacje o takiej specjalizacji, lub gmina położona z dala od dużego miasta nie posiada informacji o żadnej z takich jednostek.
Z przeprowadzonej analizy wynika, że ZI współpracują z następującymi organizacjami pozarządowymi, ale nie oznacza to, że znajdują się jej przedstawiciele/przedstawicielki w składzie ZI czy też Grup Roboczych. Były to następujące organizacje:
• Stowarzyszeniem Kobiet Aktywnych „Akacja”
• Caritas
• Stowarzyszeniem na Rzecz Chorych Długotrwale Unieruchomionych „Niebieski Parasol”
• Stowarzyszeniem Społeczno – Kulturowym Kobiet Gminy Zarszyn
• Fundacją Wzrastanie
• Towarzystwem Pomocy Św. Brata Alberta
• Stowarzyszeniem „Nowy Horyzont”
• Stowarzyszeniem na Rzecz Kobiet „Victoria”
• Polskim Komitetem Pomocy Społecznej
• Polskim Czerwonym Krzyżem
Co do pozostałych zagadnień, 15 gmin wskazało, że dysponuje punktem informacyjnym dotyczącym przeciwdziałania przemocy w rodzinie. W 11 przypadkach wskazano OPS, w jednym – urząd gminy, w dwóch – tablicę informacyjną, a w Sędziszowie Małopolskim taki punkt działa przy Świetlicy Socjoterapeutycznej.
50% ankietowanych gmin wskazało natomiast, że nie dysponuje punktem informacyjnym – podkreślając jednocześnie, że inf. na temat przemocy zamieszcza na tablicach informacyjnych, a dodatkowych informacji udzielają pracownicy OPS. Ankietowani podkreślili, że powodem takiej sytuacji jest brak warunków lokalowych i ograniczone środki finansowe. Chcąc zapewnić atmosferę poufności jedna z gmin w sytuacjach tego wymagających wykorzystuje salę ślubów a inna – salę narad urzędu gminy.

Ankieta dla Przewodniczącego-ej ZI

 

Ankiety dla kobiet doświadczających przemocy są w trakcie działania, zapraszamy osoby chętne do wypełnienia i przesłania nam anonimowo wypełnionej poniższej ankiety na adres mailowy. Zapewniamy dyskrecję.

Ankieta dla kobiet doświadczających przemocy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.